door Leen Drooger, Secretaris en bestuurder VBGv
De nieuwe cao kwam niet met groot nieuws, maar stilletjes. Alsof iemand de kurk van de fles trok, zonder dat er iets te vieren viel. Vier procent erbij, de RVU verlengd, vakantiedagen eerlijker berekend — op papier lijkt het netjes. Toch voelt het anders.
Want achter elk plusje zit ook een maar. De prijzen stijgen harder dan de lonen, beloften blijven half waar, en de mensen die het werk doen, zien zichzelf amper terug in de uitkomst. Leen Drooger kijkt er met open ogen naar en vraagt zich af: wie wint er eigenlijk, als chauffeurs steeds harder rijden maar niet echt vooruitkomen?
Blij met het cao-resultaat?
Het zag er niet naar uit dat we vóór 1 januari een nieuwe cao zouden hebben. Maar plotseling — als een duveltje uit een doosje — was daar het onderhandelingsresultaat voor 2026. Klik op de link om alle voorstellen voor het nieuwe CAO te bekijken.
Ik moest denken aan een gesprek met een van onze leden. Iemand die ooit lid was van het zwabberende CNV en fijntjes opmerkte dat het vakantieloon eindelijk eens moest worden berekend zoals de Europese en nationale rechtspraak voorschrijft. Enkele maanden eerder had de CNV-onderhandelaar haar nog verzekerd dat dat écht niet van werkgevers kon worden geëist, want dan zouden ze massaal failliet gaan.
Laat dat even inzinken: een vakbond die de belangen van werkgevers boven die van hun eigen leden stelt. En dan wel beslissen over onze arbeidsvoorwaarden. Hoe dan?
Waarschijnlijk was de maatschappelijke druk van buitenaf, en ja, ook van VBGv — te groot geworden. Dus is in het resultaat eindelijk opgenomen dat de waarde van een vakantiedag wordt aangepast aan de wet. Eerlijk gezegd verbaast het me al lang niet meer dat de traditionele bonden hun vertrouwen van leden verliezen. Ze vergeten voor wie ze ooit zijn opgericht.
4% erbij — en dat noemen we vooruitgang
Vier procent loonsverhoging, bij een verwachte inflatie van rond de 3,3 procent. Op papier dus één procent winst. In de supermarkt voelt dat anders. De looneis van 7% verdween geruisloos in de prullenbak. Daar staat dan tegenover dat het vakantieloon wordt aangepast aan de wet. Chapeau? Of toch een sigaar uit eigen doos?
RVU verlengd — gelukkig maar
De zwaar-werkregeling loopt vijf jaar door. Terecht, want te veel collega’s halen hun AOW-leeftijd niet eens, of komen daar in zo’n slechte gezondheid aan dat genieten van je oude dag voor altijd een illusie blijft. Daarnaast blijft de financiële krater tussen de RVU uitkering en het gemiddelde chauffeursloon een feit. Is RVU voor chauffeurs eigenlijk wel reëel bruikbaar?
Parkeren, laden en gezond verstand
Parkeerkosten voor de werkgever — eindelijk. Dat dit anno 2026 nog een discussie is, zegt genoeg over hoe scheef de sector soms kijkt naar de mensen die het werk doen. Ook laden met een elektrische vrachtwagen telt voortaan als werktijd. Voor mij vanzelfsprekend. Het hoort bij het werk, punt.
Nog geen 80-90-100-regeling
Dit blijft een gemiste kans. In andere sectoren is het al jaren normaal dat ouderen wat minder kunnen werken zonder meteen te worden gestraft in hun inkomen of pensioen. In onze sector blijft het bij werkgroepen en verkenningen. Ondertussen tellen de jaren genadeloos door.
Tien procent beslist voor de rest
Wat me misschien nog het meest stoort: het zijn straks de leden van de grote bonden — nog geen tien procent van de werkenden — die bepalen wat er voor de andere negentig procent gaat gelden.
Daarna zet een minister er een stempel “algemeen verbindend verklaard” op en klaar is Kees. De cirkel is weer rond.
“Ik heb in twintig jaar vakbondswerk veel woorden gehoord,
maar pas iets gezien als chauffeurs zelf hun stem lieten horen.”– Leen Drooger | Bijna twintig jaar vakbondservaring
Tijd voor open ramen
Het zou de cao-partijen sieren om eindelijk ook alle spelers toe te laten aan de onderhandelingstafel.
Zolang het dezelfde polderkartel-clubjes blijven, die van kleur verschieten zodra het ze beter uitkomt, verandert er wezenlijk niets. Dat is niet gezond voor de sector, niet voor de chauffeur en ook niet voor de geloofwaardigheid van vakbonden zelf.
En terwijl iedereen het over de “nieuwe” cao heeft, loopt de SOOB-cao gewoon rustig door tot 30 juni 2027. Vijf jaar lang, met tientallen miljoenen euro’s aan opleidingsgeld. Daar hoor je ze dan weer niet over.
Misschien is dat wel de echte rode draad van ons vak: de mensen op de weg bewegen altijd, maar de bestuurders daarboven staan stil.
Benieuwd naar alle nieuwe voorstellen voor het nieuwe CAO? Bekijk het volgende artikel
” onderhandelingsresultaat voor 2026 ”
Over de auteur
Leen Drooger kent de sector door en door.
Bijna twintig jaar vakbondservaring, ruim vijftien jaar ondernemingsraad, mede-oprichter van Chauffeurstoekomst en sinds 2022 bestuurslid bij Vereniging Beroepsgoederenvervoer (VBGv).
Heeft een passie voor arbeidsrecht — en een uitgesproken hekel aan onrecht.
